SULTAN MURAT’IN RÜYASI



Sultan Murat Han o gün bir hoştur. Telaşeli görünür. Sanki bir şeyler



söylemek ister sonra vazgeçer. Neşeli deseniz değil üzüntülü deseniz




hiç değil. Veziriazam Siyavuş Pasa sorar:


- Hayrola efendim canınınızı sıkan bir şey mi var?



- Aksam garip bir rüya gördüm.




- Hayırdır inşallah?




- Hayır mı şer mi öğreneceğiz.




- Nasıl yani?




- Hazırlan dışarı çıkıyoruz.




Ve iki molla kılığında çıkarlar yola.




Görünen o ki padişah hâlâ gördüğü rüyanın tesirindedir ve gideceği yeri




iyi




bilir. Seri kararlı adımlarla Beyazıt´a çıkar döner Vefa´ya




Zeyrek´ten aşağılara sallanır. Unkapanı civarında soluklanır. Etrafına daha bir




dikkatle bakınır. İste tam o sırada yerde yatan bir ceset gözlerine




batar.




Sorarlar;




- Kimdir bu? Ahali:




- Aman hocam hiç bulaşma derler. Ayyaşın meyusun biri işte!




- Nerden biliyorsunuz?




- Müsaade et de bilelim yani. Kırk yıllık komsumuz.




Bir başkası tafsilata girer;




- Biliyor musunuz der. Aslında iyi sanatkârdır. Azaplar çarşısında




çalışır. Nalının hasını yapar… Ancak kazandıklarını içkiye fuhuşa




harcar. Hem şişe sişe şarap taşır evine hem de nerde namlı mimli kadın varsa takar peşine.




Hele yaşlının biri çok öfkelidir.




- İsterseniz komşulara sorun der. Sorun bakalım onu bir cemaatte gören olmuş mu?




Hâsılı mahalleli döner ardını gider. Bizim tebdili kıyafet mollalar




kalırlar mı ortada!




Tam vezir de toparlanıyordur ki padişah yolunu keser:




- Nereye?




- Bilmem bu adamdan uzak durmayı yeğlersiniz sanırım.




- Millet bu çeker gider. Kimseye bir şey diyemem… Ama biz gidemeyiz




şöyle veya böyle tabamızdır. Defini tamamlasak gerek.




- iyi ya saraydan birkaç hoca yollar kurtuluruz vebalden.




- Olmaz rüyadaki hikmeti çözemedik daha.




- Peki ne yapmamı emir buyurursunuz?




- Mollalığa devam… Naasi kaldırmalıyız en azından.




- Aman efendim nasıl kaldırırız?




- Basbayağı kaldırırız iste.




- Yapmayın etmeyin sultanim bunun yıkanması paklanması var. Tekfini




telkini…




- Merak etme ben beceririm. Ama önce bir gasil hane bulmalıyız.




- Şurada bir mahalle mescidi var ama…




- Olmaz vefat eden sen olsaydın nereden kalkmak isterdin?




- Ne bileyim Ayasofya´dan dan Süleymaniye´den en azından Fatih




Camii´den…




- Ayasofya ile Süleymaniye´de devlet erkânı çoktur. Tanınmak istemem.




Ama Fatih Camii´sini iyi dedin. Hadi yüklenelim…




Ve gelirler camiye. Vezir sağa sola koşturur kefen tabut bulur.




Padişah bakir kazanları vurur ocağa… Usulü erkânınca bir güzel yıkarlar ki naaş ayan beyan güzelleşir sanki. Bir nurdur aydınlanır alnında. Yüzü sakilere benzemez. Hem manalı bir tebessüm okunur dudaklarında.




Padişahın kani ısınmıştır bu adama vezirin de keza… Meçhul nalıncıyı




kefenler tabutlar musalla taşına yatırırlar. Ama namaz vaktine hayli




vardır daha…




Bir ara vezir sıkıntılı sıkıntılı yaklaşır.




- Sultanım der. Yanlış yapıyoruz galiba…




- Nasıl yani?




- Heyecana kapıldık sorup soruşturmadan buraya getirdik cenazeyi. Kim bilir belki hanımı vardır belki yetimleri?




- Doğru öyle ya neyse… Sen başını bekle ben mahalleyi dolanıp




geleyim.




Vezir cüzüne tespihine döner padişah garip maceranın başladığı




noktaya koşar.




Nitekim sorar soruşturur. Nalıncının evini bulur.




Kapıyı yaşlı bir kadın acar. Hadiseyi metanetle dinler. Sanki bu vefatı




bekler gibidir.




- Hakkını helal et evladım der. Belli ki çok yorulmuşsun. Sonra eşiğe




çöker ellerini yumruk yapar. Şakaklarına dayar… Ağlar mı? Hayır. Ama gözleri kısılır hatıralara dalar belki. Neden sonra silkinip çıkar




hayal dünyasından…




- Biliyor musun oğlum? Diye dertli dertli söylenir…




Bizim efendi bir âlemdi vesselam… Aksamlara kadar nalın yapar…




Ama birinin elinde şarap şişesi görmesin; elindekini avucundakini verir satın alırdı. Sonra getirip dökerdi helâya!




- Niye?




- Ümmeti Muhammed içmesin diye…




- Hayret…




- Sonra malum kadınların ücretlerini öder eve getirirdi. Ben sizin




zamanınızı satın aldım mı? Aldım derdi. Öyleyse simdi sizin dinlenmeniz gerek… O çeker gider ben menkıbeler anlatırdım onlara… Mızraklı ilmihal.




Hücceti İslam okurdum…




- Bak sen! Millet ne sanıyor hâlbuki…




- Milletin ne sandığı umurunda değildi. Hoş o hep uzak mescitlere




giderdi.




Öyle bir imamın arkasında durmalı ki derdi. Tekbir alırken Kâbe´i




görmeli…




- Öyle imam kaç tane kaldı simdi?




- İşte bu yüzden Nişancı´ya Sofular´a uzanırdı ya… Hatta bir gün;




- Bakın efendi dedim. Sen böyle böyle yapıyorsun ama komsular kötü




belleyecek. İnan cenazen kalacak ortada…




- Doğru öyle ya?




- Kimseye zahmetim olmasın deyip mezarını kendi kazdı bahçeye. Ama ben üsteledim. İş mezarla bitiyor mu dedim. Seni kim yıkasın kim




kaldırsın?




- Peki o ne dedi?




- Önce uzun uzun güldü sonra;




- Allah büyüktür hatun dedi. Hem padişahın isi ne?





Allaha Teâlâ’nın öyle kulları vardır ki halk onları bilmez.




İşte NALINCI BABA o adsız şansız Allah dostlarından biridir.




Asil adi Muhammed Mimi Efendi´dır. Bergama´lıdır.




1592 yılında vefat etti. Cenaze hizmetlerini bizzat padişah gördü. Ve




mübareği evine defnetti. Kabri üzerine bir kubbe içine bir çeşme




koydurdu. Dahası bir tekke ile yaşattı adını. Türbesi Unkapanı´nda




Cibali Tütün Fabrikası´nin arkasında Haramzade Camii karşısındadır.

Bu ibret verici hikâyeyi okuduk simdi bir düşünelim o insanlar nasıl yaşıyor muş biz nasıl yaşıyoruz? Gecen zamanın bizlerden ne kadar çok şeyi alıp-götürdügünü açık-seçik olarak görüyoruz.

ALINTI
__________________