bir şiir yüreğim
okuyanı yok duyanı yok
garip bir alfabenin
kendinden geçmiş harfleriyle
dokunup duruyor cümlelere
alanı yok satanı yok
yumulan göz kapaklarının
ardından geliyor
içinden konuşup
içinden koşuyor
bakanı yok göreni yok
sessizce oluyor her şey
bir kaç damlanın haberi
sadece
değdiği yerlerde yol olup
akıyor kendince
seveni yok üzeni yok
dünyası derin
dünyası özge
kendi kendine yeterince
karışanı yok dokunanı yok
hayal meyal bir kaç cümle
sessiz harfler durağında
imlasız müsveddelerle
yaşıyor kendince
anlayanı yok bileni yok



Mehmet Deveci