Odaya girdim; kapıyı kapadım; ağlamaya başladım: O gün akşama kadar İslam’ın garipliğine, Müslümanların inhitatına ağladım, ağladım…”
Sebilürreşâd
Şimal Müslümanlarından Atâullah Bahâeddin

............................
Vefa yok, ahde hürmet hiç, emanet lafz-ı bî-medlûl;
Yalan râiç, hıyanet mültezem her yerde, hak meçhul.

Yürekler merhametsiz, duygular süflî, emeller hâr;
Nazarlardan taşan mana ibadullahı istihkâr.
Beyinler ürperir, ya Rab, ne korkunç inkılab olmuş:
Ne din kalmış, ne iman, din harab, iman türab olmuş!
Mefâhir kaynasın gitsin de, vicdanlar kesilsin lâl…
Bu izmihlâl-i ahlâkî yürürken durmaz istiklâl!

Sen ey bîçare dindaş, sanki, bizden hayr ümîd ettin;
Nihayet, ye’se düştün, ağladın, ağlattın, inlettin.
Samimi yaşlarından coştu ruhum, hercümerc oldu;
Fakat, matem halas etmez cehennemler saran yurdu.
Cemaât intibah ister, uyanmaz gizli yaşlarla!
Çalışmak!.. Başka yol yok, hem nasıl? Canlarla, başlarla
Alınlar terlesin, derhal iner mev‘ûd olan rahmet,
Nasıl hâsir kalır tevfiki hak ettim diyen millet?
İlahî! Bir müeyyed, bir kerim el yok mu, tutsun da,
Çıkarsın Şark’ı zulmetten, götürsün fecr-i maksûda?

Mehmed Akif ERSOY


Ma'as-selam.