Sevgi neydi sahi?

Bir mektubun ilk satırı mıydı; bir telefon­daki ilk ses mi?

İnsanı mutlu eden o ilk satır mıydı defalarca okunan; yoksa ilk satır arayışları mı tekrar be tekrarlanan?

Telefondaki bir ses insanın bir ömrünü doldursa mı sevgiydi gerçekten; yoksa yeni sesler duymaya hiç yetmeyecek ömürlerin arayışlarımı?


Sevgi bir acıydı herhalde, bir kederdi; kâh hüzünle, kâh mutlulukla hatırlanan.


Belki de sabırdı sevgi, affetmekti, gelecek günler adına.

Sevgi sınanmaktı adl-i İlahîde ve sınavı geçmekti ercesine.

Sevgi bir teybeydi, nasûh kisvesinde; bir dirilişti nefsi öldürerek.

Sevgi bir iyi ad bırakmaktı fena yurdunda.