?SLAM’IN GEM?S? NE ZAMAN KARAYA OTURMAYA YÜZ TUTSA,KANLARINI ALTINA POMPALAYARAK ONU YÜZDÜRECEK ŞEH?DLER HEP VAR OLACAKTIR Kimdir Bu Kad?n?

Hz. Selman’?n yolu Mekke’ye düşer bir gün. Hz. Sümeyye ile evlendirilir. ?kisi de fakir bir hayat?n, tahammülü zor koşullar? içerisinde mütevaz? bir hayat sürerken,Allah onlara yeni bir nur yollad?;Hz. Ammar...

Hiç kimsenin doğumu ve yaşad?ğ? mekânlar tesadüfi ve s?radan değildir. Asr-? Saadetteki insanlar nur üzerine nur yağar gibi özenle seçilmişti adeta. Bir gün sohbet s?ras?nda Rasul: “Ya Ali,Ya Ammar,Ya Selman sizi cennet hasretle bekliyor“ buyurdu. Cennetin özlemle beklediği insan olmak en özel olmakt?r.

Ammar, yani Sümeyye ve Selman’?n oğullar? delikanl? olup Rasul ile tan?ş?nca ve ?slam ile şereflenince,
Peygamberimiz yeni inen Tekvir Suresi’nin ilk gelen 15 Ayetini okudu ve “Ya Ammar bunlar? anne ve babana mutlaka oku” emrini verdi.

?sterseniz, hep beraber Tekvir suresinin ilk 15’ e kadar olan ayetlerini bir hat?rlayal?m.

1-Güneşin ?ş?nlar? dürüldüğü zaman
2-Y?ld?zlar döküldüğü zaman
3-Dağlar yürütüldüğü zaman
4-Gebe develer sahipsiz b?rak?ld?ğ? zaman
5-Vahşi hayvanlar toplat?ld?klar? zaman
6-Denizler ateşle kaynat?ld?ğ? zaman
7-Ruhlar bedenlerle birleştirildiği zaman
8-Diri diri gömülen k?z
9-“Hangi suçtan dolay? öldürüldü”diye sorulduğu zaman
10-Amel defterleri neşredildiği zaman
11-Gök perdesi kalkt?ğ? zaman
12-Cehennem alevlendiği zaman
13-Cennet yak?nlaşt?r?ld?ğ? zaman
14-Kişi ne haz?rlad?ğ?n? çok iyi bilir.

Evlad?n?n Eğittiği Ebeveyn;

Hepimizin yaşam?na ?slam çeşitli vesilelerle girmiştir. Kimimiz yaşad?ğ? bir ölümle ibret al?p,kimi gördüğü bir rüya ile,kimi araşt?rarak,kimi evlad?ndan,kimi bir büyüğünden,kimi bir kazadan,bir ac?dan,kimide Hz. Yasir ailesi gibi evlatlar?ndan.....

Anne-Baba her zaman evlad?n? eğitmez. Evlad?n anne babay? yetiştirdiği çok görülmüştür. ?şte Ammar yedinci Erkek Müslüman olarak yapt?ğ? ilk tebliğini ailesine bildirmiştir. Sümeyye de han?mlardan yedinci Müslüman olarak geçmiştir ?slam Tarihine.

Ayetler çarpt? sanki Sümeyye’yi.Diri diri gömülen k?z?n hesab?n? sorulacağ? bir gün anlat?l?yordu. Tüm haks?zl?klar?n,intikam?n?n al?nacağ?,büyük farz edilen her şeyin yüce yarat?c?n?n bir eseri olduğu ve bitmeye mahkum olduğu vard? ayette. Bazen kelimelere dökemeseniz de doğru olan şeyi kalbiniz size anlat?r.
Okumam?şt?,yazmam?şt? ama kalbi “doğru olan bu tereddüt etme “diye ona f?s?ldad?. Kap?l?verdi Kur’an’?n rüzgâr?na ve “EVET” dedi.”La ilahe illallah Muhammedün Rasulallah
Dilinden ç?kan kalbine indi.Sonra da tüm hücrelerine kök sald? iman.

Hayat? hep bir tas çorba ile geçmiş bir aileydi onlar. Yan?nda kat?k olmazd? çoğu zaman. Zenginlerin evine işçi olarak giderlerdi. ?slam’a “evet”dedikleri ve bu zengin müşrikler taraf?ndan duyulduğu anda;önce alay,ard?ndan yüklü para teklifleri geldi. Umursamad?lar. Şaş?rm?şt? müşrikler. S?rtlar?na giyecek,evlerine eşya,sofralar?na kat?k teklif ediyorlard? ve bu insanlar gözlerini k?rpmadan “HAYIR” diyordu.

O halde tek yol kalm?şt?. Ezmek....
?şkencenin en ağ?r?n? denemek. Böylece içlerindeki tüm vahşeti deneyecekleri bir denek,diğerlerine gözdağ? verecekleri bir imkan doğacakt?.

?şkencenin mimar? Ebu Cehil’di. Rasule en büyük kini besleyen,ad?n? duymaya bile tahammül edemeyen Cehil...

?şkence An?;

Zaten zay?f ve biçare olan aile toparlanarak götürüldü s?cak çöle. Her birini diğerinden biraz öteye bağlad?lar.S?cakt?.Sümeyye’nin işkencedeki nasibi, gergiydi.S?rt üstü yat?rd?lar.?ki kolunu ve bacağ?n? iplerle gerdiler.Başlad?lar kollar?ndan ve bacaklar?ndan çekmeye.Bu s?rada az ilerisinde oğluna ve eşine k?rbaçlarla vurmaya çoktan başlam?şlard?.Ebu Cehil her bir santim ay?r?ş?nda gergiyi soruyordu”vazgeçiyor musun?”diye.Tek cevap ç?k?yordu “La ilahe illallah Muhammedün Rasulullah

Sağ kolunu söktüler. Kolunu mafsal?ndan ay?rd?lar. Bunlar? tek evlatlar? Ammar da seyrediyordu. Ağlamaktan ?slanm?şt? üzerindeki gömlek. Şoktayd? herkes. Ac?ya dayanmak mümkün değildi.”Tamam çözün, iman?n? inkâr edecek” dediler. O yine kelime-i tevhid getirdi. Sonra gergiye yeniden ald?lar ve sol kolu da söküldü. ?ki omuzdan sökülmenin maddi ?zd?rab? içinde k?vranan Sümeyye’yi büyük bir y?l?ş?kla seyreden Ebu Cehil ”hadi bakal?m şimdi de mi vazgeçmeyeceksin?” dediğinde, ac?yla hayk?ran Sümeyye şunlar? söyledi”La ilahe illallah Muhammedün Rasulullah. Allah belan? versin, hain! ..”

Şok olan Ebu Cehil, hançerini ç?kard? ve saplad? Sümeyye’nin vücuduna...Ve ilk ?slam kan? orada akt?. ?lk şehide orada verildi. ?lk cennet yolcusu bir kad?n oldu. Kâfirin zulmü ebter (soyu kesik) kalmaya mahkumdur. Çünki Sümeyye “evet” dememiştir ona. Şehidler hep derler “Ya Rabbi binlerce can ver bize ve biz binlerce kez onu senin yolunca verelim” diye. Ne bir pişmanl?k, ne vazgeçiş. Sözüne sad?k kalmak bu olsa gerek... Çünki yazar Mustafa ?slamoğlu’nun da dediği gibi onlar iki dünyan?n da insan?yd?lar. Ölüme havlu att?rd?lar. Ölümü öldürdüler.

Kaç Dünyal?s?n?z?

Ölümünü bir hamayil (muska) gibi göğsünde taş?yan, onunla tan?ş olan, biliş olan, dost olan ?slam insan?yla; onu hayat?ndan uzaklaşt?rmak isteyen, fakat bunu beceremeyince onu görmezden gelen, yok sayan modern birey aras?ndaki fark, sadece nicelik fark? m?d?r?

Hay?r, elbette nitelik fark?d?r ve bu fark?n temeli, "tek dünyal?" olmakla, "iki dünyal?" olmak aras?ndaki farkt?r. Tek dünyal?lar için ölüm bir bitiş, bir son gibi alg?lan?r. ?ki dünyal?lar için ölüm, doğum kadar doğal ve tabii bir 'geçiş' noktas?d?r.

Tek dünyal?lar, hayatlar?nda yapt?klar?n?n hesab?n? veremedikleri zaman, veremedikleri için ölüme s?ğ?n?rlar; iki dünyal?lar hayatlar?n?n hesab?n? vermek için ölüme haz?rlan?r ve giderken "er-Rafiku'l-a'lâ" (Yüce Dost'a!...) diyerek giderler.

Tek dünyal?lar için ölüm bir 'kaç?ş', iki dünyal?lar için ölüm bir 'kavuşma'd?r. Tek dünyal?lar, yat?r?mlar?n? hep dünyaya yapt?klar? için ölüm deyince gözleri yuvalar?ndan f?rlayacakm?ş gibi olur ve yüzlerinde korkunun rengini görürsünüz; onlar? ölüme raz? eden tek şey 'dünyalar?n?n y?k?lmas?' d?r. ?ki dünyal?larsa yat?r?mlar?n? orant?s?n? kurarak iki dünyan?n ikisine birlikte yaparlar ve bu nedenle de onlar? 'ölüm'le korkutamazs?n?z. Onlar? ölümle korkutmaya kalkanlar, hep ölüm karş?s?nda titreyen tek dünyal? zavall?lard?r. Kendileri için geçerli olan?n iki dünyal?lar için de geçerli olduğu vehmine kap?ld?klar? için, kişilik sat?n almak için pazarl?k yaparlar. Ruhunu satanlar?n tümü tek dünyal?d?r; hiçbir iki dünyal?, Allah'?n kendisine teklif ettiğinden aşağ?s?na raz? olmaz; onun içinde kula kul olmaz ve sat?n al?namazd?rlar.

Sümeyye gibi aş? olamasa da,Ammar gibi anac?ğ? gözlerinin önünde katledilse de, Esma gibi evlad?n?n cesedine bak?p “işte en büyük hatip”diye hayk?rsa da ,Şems gibi gülümseyerek eceline gitse de,Amine gibi hasetle kavrulsa da,siz onlar? vazgeçiremezsiniz. Ve sat?n alamazs?n?z.

Ya bizim tükettiğimiz iman?m?z,söz verip de bozduğumuz yeminlerimiz,dönekliklerimiz?
Ayn? sözü söylemedik mi bizde “La ilahe illaallah” derken.?
Söyledik, yazd?k ama kalbe indiremedik.

Biz de söz vermedik mi? Can?m?zdan,mal?m?zdan,çocuklar?m?zdan daha çok sevmeye Rasulü....

O halde biz nerede hata yapt?k....?