Risâle-i Nur şakirtlerini ‘hayat meseleleri’ çok
alâkadar etmez!
Risâle-i Nur şakirtlerinin vazifeleri imân olduğundan,
hayat
meseleleri onları çok alâkadar etmez ve merakla
baktırmaz.
Risâle-i Nur şakirtleri
tarafından sorulan suâle cevaptır.



Suâl:
Geçen sene
sizden sormuştuk ki, elli gündür merak edip dünya cereyanlarına bakmadınız ve
sormadınız, o zaman bize bir cevap verdiniz. Gerçi o cevap hakîkattir ve
kâfîdir; fakat Risâle-i Nur’un intişarı ve hizmeti ve âlem-i İslâmiyetin
menfaati noktasında bir derece bakmanız lâzım iken, şimdi, on üç ay oluyor, aynı
hal devam ediyor. Merak edip hiç sormuyorsunuz.



Elcevap: İnnehû kâne zalûmen cehûlâ [Gerçekten insan çok
zâlim, çok câhildir. (Ahzâb Sûresi: 72.)] âyetine en âzam bir tarzda şimdiki
boğuşan insanlar mazhar olmalarından, onlara değil taraftar olmak veya merakla o
cereyanları takip etmek ve onların yalan, aldatıcı propagandalarını dinlemek ve
müteessirane mücâdelelerini seyretmek, belki o acîp zulümlere bakmak da câiz
değil. Çünkü zulme rızâ zulümdür; taraftar olsa, zâlim olur; meyletse
“Zulmedenlere en küçük bir meyil göstermeyin; yoksa cehennem ateşi size de
dokunur” (Hûd Sûresi: 110.) âyetine mazhar olur.


Evet, hak ve hakikat ve din ve adâlet hesabına olmadığına ve belki inat
ve asabiyet-i milliye ve menfaat-i cinsiye ve nefsin enâniyetine dayanan,
dünyada emsâli vuku bulmayan gaddarâne bir zulüm hesâbına olduğuna kat’î bir
delil şudur ki: Bin mâsum çoluk çocuk, ihtiyar, hasta bulunan bir yerde, bir iki
düşman askeri bulunmak bahanesiyle bombalarla onları mahvetmek; ve tabakât-ı
beşer cereyanları içinde, burjuvaların en dehşetli müstebitleri ve
sosyalistlerin ve bolşeviklerin en müfritleri olan anarşistlerle ittifak etmek;
ve binler, milyonlar mâsumların kanlarını heder etmek ve bütün insanlara zarar
olan bu harbi idâme ve sulhu reddetmektir.


İşte böyle hiçbir kanun-u adâlete ve insâniyete ve hiçbir düstûr-u
hakikate ve hukuka muvâfık gelmeyen boğuşmalardan, elbette âlem-i İslâm ve
Kur’ân teberrî eder. Yardımcılıklarına tenezzül edip tezellül etmez. Çünkü
onlarda öyle dehşetli bir firavunluk, bir hodgâmlık hükmediyor; değil Kur’ân’a,
İslâma yardım, belki kendine tâbi ve âlet etmekle elini uzatır. Öyle zâlimlerin
kılıçlarına dayanmak, hakkaniyet-i Kur’âniye elbette tenezzül etmez.


Ve milyonlarla mâsumların kanıyla yoğrulmuş bir kuvvet yerine, Hâlık-ı
Kâinat’ın kudret ve rahmetine dayanmak, ehl-i Kur’ân’a farz ve vaciptir. Gerçi
zındıka ve dinsizlik o boğuşanların birisine dayanıp ehl-i diyâneti ezer. O
zındıkanın tazyikinden kurtulmak, onun aksi cereyanına taraftar olmak bir
çâredir. Fakat şimdiye kadar o taraftarlık bir menfaat vermeyerek çok zararları
dokunmuş.


Hem zındıka, nifak hasiyetiyle her tarafa döner. Senin dostunu kendine
dost edip sana düşman eder. Senin taraftarlık cihetiyle kazandığın günahlar,
faydasız boynunda kalır. Risâle-i Nur şakirtlerinin vazifeleri imân olduğundan,
hayat meseleleri onları çok alâkadar etmez ve merakla baktırmaz. İşte bu
hakikate binâen, değil on üç ay, belki on üç sene (Hâşiye) dahi bakmasam hakkım
var. Sizler baktınız, günahlardan başka ne kazandınız? Ben bakmadım, ne
kaybettim?


İkinci sual: İşârât-ı Kur’âniye risalesinde Fatiha’nın âhirinde sırat-ı
müstakim ashabı ki, “Ellezîne en’amte aleyhim” âyetiyle tarif edilen taife
içinde, hem “Lâ tezâlü taifetün min ümmetî (ilâ ahir)” hadisinin ahirzamanda
gösterdikleri mücahidler içinde ve hem Ve’l-Asri Sûresinin “İllellezîne
âmenû”dan başlayan üç cümlenin mana-yı işârisinde hususi bir surette bir ferdi,
Risale-i Nur’un has şakirtleri olduğuna sebep nedir ve veçh-i tahsisi
nedir?


Elcevap: Sebebi ise, Risale-i Nur, yüze yakın din tılsımlarını ve
hakaik-i Kur’âniyenin muammâlarını hal ve keşfetmiştir ki, her bir tılsımın
bilinmemesinden, çok insanlar şübehata ve şükûke düşüp, tereddütlerden
kurtulamayıp, bazan imanını kaybederdi. Şimdi, bütün dinsizler toplansalar, o
tılsımların keşfinden sonra galebe edemezler. Yirmi Sekizinci Mektub’daki
İnâyât-ı Seb’ada bir kısmına işaret edilmiş. İnşâallah bir zaman o tılsımlar
müstakil bir risalede cem edilecek.


Hâşiye: Hem tam yedi senedir aynı hal devam etti. Ne
merak etti ne sordu ve ne de bildi.


Envar Neşriyat - Kastamonu Lâhikası, s. 208 - yozgatnur