Edep bir tac imiş Nur-u Hüda’dan
Giy ol tacı, emin ol her beladan...



Mevlâna Celaleddin Rumî k.s. Hazretleri, Mesnevî’sinde şöyle diyor:


“Allah’tan edebe muvaffak olmayı dileyelim. Edebi olmayan kimse Allah’ın lütfundan mahrumdur.


Edebi olmayan yalnız kendine kötülük etmiş olmaz. Belki bütün dünyayı ateşe vermiş olur.


Nasıl mı? Şu misali dinle: Alışverişsiz, dedikodusuz ilâhi sofra gökten iniyordu.



Musa a.s. kavmi içinde birkaç kişi terbiyesizce, “hani sarmısak, mercimek?” dediler.


Ondan sonra gökyüzünün sofrası, ekmeği kesildi. Ekme, bel belleme, orak sallama kaldı.


Sonra İsa a.s. şefaat edince Hak, yemek sofrası ve tabaklarla ganimetler gönderdi.


Yine küstahlar edebi terkederek sofradan yemek artığını aşırdılar.


İsa bunlara yalvardı: “Bu devamlıdır, yeryüzünden kalkmaz.


Bir ulu kişinin sofrası başında kötü zanna düşmek ve harislik etmek küfürdür.” dedi.


O rahmet kapısı, hırslarından dolayı bu görgüsüz dilencilerin yüzlerine kapandı.


İşte, zekât verilmeyince yağmur bulutu gelmez, zinadan dolayı da etrafa nice musibet yayılır.


İçine kasavetten, sıkıntıdan ne gelirse korkusuzluktan ve küstahlıktan gelir.


Kim dost yolunda pervasızlık ederse, erlerin yolunu vurucudur; namert odur.


Edepten dolayı bu felek nura gark olmuştur. Yine edepten dolayı melekler masum ve tertemiz olmuşlardır.


Bir melek olan Azazil de, yine küstahlık yüzünden kapıdan sürülmüştür.”


Edep, nefsini tanıyıp haddini bilmektir.


Edep, kul olduğunu anlayıp Yüce Mevlâ’ya yönelmektir.


Edep, kibri kırıp tavazuya sarılmaktır.


Edep, fani dünyayı tanıyıp boş davaları bırakmaktır.


Edep, Cenab-ı Hakk’ın ve varlıkların haklarını güzel korumaktır.


Edep, hayalı ve vefalı olmaktır.


Edep, pişman olunacak şeyleri yapmamaktır.


Kısaca edep, güzel ahlâktır.


Güzel ahlâk ise, içiyle dışıyla doğru olmak ve bu doğruluk üzere yaşamaktır. Buna denge ve istikamet denir.


Dengeli olmak, devamlı aynı güzel hâli korumaktır. Acı tatlı bütün hallerde istikametini bozmayan, dost ve düşmana karşı dürüstlükten ayrılmayan kimse dengeli insandır. Denge, insandaki akıl seviyesini gösterir.


Velilerden Seriy es-Sakatî k.s. der ki: “Edep, aklın tercümanıdır.” Bunun manası şudur: Herkes aklı kadar edepli olur. Edebi kıt, ahlâkı bozuk olana hakiki manada akıllı denmez.


(Alıntı)