Diyorlar ki: Evliya ve kâmil zâtlar dünyayı kalben terk etmiştir. Hatta hadiste, "Dünya sevgisi bütün hataların başıdır". buyruluyor. Halbuki sahabiler dünya hayatıyla çok meşgul olmuş. Belki bir kısım sahabe, dünyayı terk etmek yerine, dünya hayatında o zamanın medenilerinden bile daha ileri gitmiş. Nasıl oluyor da, böyle sahabilerin en küçüğü için bile en büyük veliden daha üstündür diyorsunuz?

Cevap: Otuz İkinci Söz'ün İkinci ve Üçüncü Mevkıf'larında kesin bir şekilde ispat edilmiştir ki, dünyanın ahirete ve Cenâb-ı Hakk'ın isimlerine bakan yüzünü sevmek kusur değil, belki kâmil imana ulaşma vesilesidir. İnsan dünyanın o iki yüzünde ne kadar ileri giderse, ibadette ve Allah'ı bilmekte de o kadar ilerler. Sahabilerin dünyası işte o iki yüzdedir. Onlar dünyayı ahiretin tarlası görmüş, ekip biçmişler. Varlıkları Cenâb-ı Hakk'ın isimlerinin aynsı görüp onlara âşıkane bakmışlar. Terk ettikleri ise dünyanın fâni yüzüdür ki, insanın heveslerine bakar.

Kaynak: Kısmen kelimelerin tercüme edildiği Sözler kitabından alınmıştır.