Bir yerlerde tikanip kaldiysa hayat, soluk almak güçlestiginde,

Yüreğin susup, mantiğin sürüklemeye basladiğinda ayaklarini,

Dağlara dönmeli yüzünü insan.

Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüreğini ferahlatacak;

Yeni insanlarla tanişmali, yeni kesifler yapmali....

Hep isteyip de, bir gün yaparim diye ertelediği ne varsa,

Gerçeklestirmeyi denemeli!

Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklastigini zamanin bir nehir,

Kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamali.

Bas döndürücü bir hizla geçiyorsa birbirinin ayni günler,


Her aksam ayni can sikintisiyla eve giriliyorsa,

Değistirmeye çalişmali bir seyleri;

Küçük seylerle baslamali belki; örneğin, bir kaç durak önce inip

Servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar,

Yüreğine takmali günes gözlüklerini; Gördüğünü hissedebilmeli!

Sağliğini kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,

Değerli olabilmeli hayat!

Illa büyük acilar çekmemeli, küçük mutluluklari fark etmek için!

Baskasinin yerine koyabilmeli kendini;

Ağlayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!

Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli!

Bu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamali;

Sevgisiz, soysuz kalarak!

Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,

Derin bir soluk alip, hapsetmeli kokusunu içine...

Günesin doğusunu seyretmeli arada bir, seher yeli oksamali saçlarini...

Karda, yağmurda; sevincine, coskusuna; firtinada boranda;

Öfkesine ortak olabilmeli doğanin!

Bir çocuğun ilk adimlarinda umudu; bir gencin düslerinde geleceği;


Bir yaslinin hatiralarinda geçmisi görebilmeli!

Çalismadan basarmayi, sevmeden sevilmeyi,

Mutlu etmeden mutlu Olmayi beklememeli!

Ama küçük, ama büyük; her hayal kirikliği, her aci;

Bir firsat yasamdan yeni bir seyler öğrenebilmek için; kaçirmamali!

Çünkü; hiç düsmemissen, el vermezsin kimseye kalkmasi için, hiç

Çaresiz kalmamissan, dermani olamazsin dertlerin;ağlamayi bilmiyorsan,

Nesesizdir kahkahalarin;

Merhaba dememissen, anlamsizdir elvedalarin...

Ne, herkesi düsünmekten kendini, ne; kendini düsünmekten herkesi unutmamali!

Bilmeli; çok kisa olduğunu hayatin; hep vermek ya da hep almak için...

Sadece, anlatacak bir seyleri olduğunda değil,

Söyleyecek bir sey bulamadiğinda da dinleyebilmeli!

Akli ve kalbiyle katilabilmeli sohbetlere...

Hafizasi olmali insanin; hiç değilse, ayni hatalari, ayni bahanelerle tekrarlamamasi için!

Sorulari olmali, yanitlari bulmak için bir ömür harcayacak!

Dostlari olmali, ruhunun ve zihninin sinirlarini zorlayacak!

Herkese yetecek kadar büyük olmali sevgisi;

Ama, kapasitesi sinirli olmali yüreğinin ki, hakkini verebilsin sevdiklerinin;

Zaman bulabilsin;

Bir tesekkür, bir elveda için...

Yasam dedikleri bir sinavsa eğer;

Asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;

Ama, herkesi sevemeyeceğini de her seyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!

Tipki, her seye sahip olamayacaği gibi...

Zamanin ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayati...!


~alıntı~