sevigye aç olduğumuzdan mıdır nedir,hafifçe aralanan bir kucağa bile sıkıca sarılmak için koşarak gittik.bir damla muhabbet gönül telimizi titretince kendimizi derya içre sandık.ama her defasında hayal kırıklığı ve içmizdeki buruk sızıyla kalakaldık.
her seferinde söz veriyoruz kendimize "bu defa bitti.yok artık her gördüğünün bynuna atlamak yok.bu kadar kırılmak fazla,un ufak olduk yeter."ama bir de bakıyoruz ki yine bir yerlerde sevgi,samimiyet,güven arayışındayız.memnunuz yani halimizden,seviyoruz melankolik olmayı.en ufak bir şeyde gözlerimizin yaşarmasını seviyoruz,alıngan olmayı belki...
duygusallığın her kişinin karı olmadığını düşünüyoruz.herkes ağlayamaz taa içlerden,herkes sevemez.ve herkes bunun için kıvrandıran sancılara gark olamaz.biz sevginin acısını da seviyoruz...