İyi’ demek adettendir ya ! iyiyim dedim…
Değilim. Anlatılması zor bir duygu içimde ki.
Her harf Her kelime Ve her cümle,
olduğundan ya çok basit ya da daha karmaşık
bir hale getiriyor dilime getiremediklerimi.

Birgün konuşmayı unutmak, sadece susmak istiyorum.
Birgün susmayı unutmak, olur olmaz konuşmak istiyorum.
‘Kime, neye konuşursan konuş’ diyorum… Yeter ki susma!
Hiçbir söz yetmiyor, beni 'bana' anlatmama…
Dinleyemiyorum kendimi, acımadan içim…
Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu…
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça..

Bir anlık değil, boğulduğum bilinmezlik.
Acısı çıkıyor sustuklarımın.
Oysa ben iyiyim görünürde !

Anlamını içime çeke çeke mutluluğa erişemiyorum...
Ya hep ben fazla geldim ya da hep bir şeyler eksik kaldı..
Şimdi iyi olan ne varsa, üzerine çizgi çekemediğim kırgınlıklar sarıyor dört yanını.
Ve ben, İyi olmanın eşiğinde, korkulara kapılıyorum
anlamadığım bir biçimde… Sebebim yok. Belki de çok…

Biliyorum; Ben bile kendimi anlayamıyorken
anlaşılmayı beklemek, hayalden de öte.
Ben kendimi, Görmüyorum Duymuyorum Ve bilmiyorum…
Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu…
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça…