Arkamdan ağlama!

Öldüğüm gün tabutum yürüyünce
Bende bu dünya derdi var sanma.
Bana ağlama, "Yazık, yazık!" "vâh vâh!" deme.
Şeytanın tuzağına düşersen vâh vâhın sırası o zamandır.
"Yazık, yazık!" asıl o zaman denir.


Cenazemi gördüğün zaman "el-firâk, el-firâk!" deme.
Benim buluşmam asıl o zamandır.


Beni mezara koyunca "elveda" demeye kalkışma
Mezar Cennet topluluğunun perdesidir.
Mezar hapis görünür amma,
Aslında canın hapisten kurtuluşudur.


Batmayı gördün ya, doğmayı da seyret,
Güneşle aya batmadan ne ziyan gelir ki?
Sana batma görünür amma
Aslında o doğmadır, parlamadır.


Yere hangi tohum ekildi de yetişmedi?
Neden insan tohumu için
Bitmeyecek, yetişmeyecek zannına düşüyorsun?


Hangi kova suya salındı da dolu olarak çekilmedi?
Can Yusuf'un kuyuya düşünce niye ağlarsın?


Bu tarafta ağzını yumdun mu o tarafta aç!
Çünkü artık hay-huy'un,
Mekansızlık âleminin boşluğundadır.


Hz. Mevlânâ