+ Konu Cevaplama Paneli
Gösterilen sonuçlar: 1 ile 6 ve 6

Konu: Sevgi

  1. #1
    Ehil Üye yakaza - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Jul 2008
    Mesajlar
    2.467

    Standart Sevgi

    Sevgi söz değil özdür
    Sevgi kağıda yazılmaz,
    KALBE KAZINIR.
    Sevgi, ya var, ya da yoktur.
    Biraz var, biraz yok olmaz.
    Sevginin tam tarifi yapılamaz.

    Çünkü sevgi sadece akılla kavranmaz. Çünkü sevgi, kalpten kavranan ve yaşanan bir güzelliktir. Bu sebeple de, kalpsizlerin, merhametsizlerin ve maddecilerin sevgiden söz etmeye hakları yoktur.

    Hem dünyanın peşinde olacaksın, maddi kazançların ince hesapların içinde kaybolacaksın, hem de sevgiyi yaşayacaksın, olur mu?

    Böyle biri ancak sevginin sözünü edebilir, özünü ne bilir, ne de bildirebilir...
    İşte bu yüzden çağımız, sevginin çok yazıldığı, çok söylendiği bir zaman dilimi haline gelmiştir .. Zira, yaşayan azaldıkça, sözünü eden çoğalmaktadır.

    Sevgi anlatılamaz, yaşanır. Sevgiyi yaşayamayanlar hep anlatıyorlar, sürekli ondan söz ediyorlar. Bu ya bir sahteciliktir, ya da yaşayamadığına hasretlenmek, hatta hasetlenmek...

    Bu durumda ortaya çıkan sevginin sömürülmesi, içinin boşaltılmasıdır.
    Söylenen ve yazılan, yürekten taşan ve içte taşınamayandır.
    Böyle olduğu içindir ki, Akif merhum bile, "Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bizarım" diye dertlenir.
    Sevgiyi asıl söyleyen, bedenin bütünüdür. Çünkü insanın içini gerçek anlamda sevgi donatırsa, bütün vücut ruhun dili olur. Sevgiyi yaşayan aldığı nefes, attığı adım sevgi olur. Sevgi ayrı ve özel bir eylem olarak görünmez sevende... Çünkü onun her işi, her sözü, her özelliği sevgiden ibarettir.

    Sevgi insanı, ekmeksiz, susuz, hatta havasız yaşar ama, sevgisizliğe dayanamaz. Onun ekmeği, suyu, havası sevgidir.
    Böyle olunabilir mi diye düşünen, böyle olamaz. Sevgi pazarlıkla var olamaz. Sevgi, çıkar hesaplarıyla, verme alma planlarıyla yaşamaz.

    Çünkü sevgi, fedakarlıktır.
    Sevgi, sevdiğinde fani olmaktır.
    Sevgi, sevdiğinin, "Hadi! Dediğinde, "nereye?" diye sormamaktır.

    Böylece sevmeyen ve böylesine sevilecek olanı bulmayan, sevginin uzağındadır.
    Öyleyse, en çok sevilmesi gereken, bu muhteşem duyguyu yoktan yaratıp yüreklerimize hediye edendir. En çok sevgi, sevmeyi bize öğretene olmazsa, sevgiye saygısızlık yapılmış olmaz mı?

    En çok Allah(celle celalüh)'ı sevmemek, sevginin öz kaynağından koparılmasıdır.
    Kaynağından koparılan sevgi, sevgi olmaktan çıkıyor. Her şeyin sahtesi kötüdür, çirkindir, çekilemez ama, sevginin sahtesi, ne yenir, nede yutulur. Sevginin sahtesi hiçbir şeye benzemez. Çünkü sevgi samimiyetle mayalanmadan kendisi olamaz, varlığını bulamaz, özelliklerini kazanamaz.
    Böylesine bir yokluktan bir sevgi edebiyatı çıkıyor. Tumturaklı sözlerle sevgi anlatılıyor. Ne ki çok anlatıyorsun, o az yaşanıyor demektir. Hani bir Allah(celle celalüh) Dostu'nun şu sözünde olduğu gibi:
    "-Ben, Allah(celle celalüh)'ı hatırlamaktan utanırım. Çünkü, her hatırlama bir unutmadan sonradır."
    Ne ki, anma günlerinin konusudur, demek ki unutulmaya yüz tutmuştur. Bizim sevgi geleneğimizde, sevginin sözü çok edilmez. Çünkü, 24 Saat yaşanan bir güzellik, dillerde dolaşmaya muhtaç değildir.

    Sevgi bakıştır.
    Sevgi, selamdadır.
    Sevgi, tebessümdedir.
    Sevgi, hatır soruştadır.
    Sevgi, yardım ediştedir.
    Sevgi, bazan bir geçmiş olsunda, bazan da bir teselli tavsiyesindedir.
    Sevgi, pişirilen yemektedir.
    Sevgi, "Hoşgeldin" de, "Güle Güle" de, "Allaha ısmarladık" tadır.
    Yürekte gerçek sevgi gerçekten varsa, herşey sevgidir.

    Görünüşe, etkisi, hissi ne olursa olsun herşey sevgi olur. Ve seven sevdiğine, "Senden gelen başım gözüm üstüne" der.
    Sevgi,kal değil,hal işidir.
    Sevgi,ruhun dilidir. O konuşmaya başladı mı,öteki diller susar. Konuşsalar da ,sesler,sözleri duyulmaz olur.

    Sevginin olduğu yerde, atmosfer sevgiden ibaret hale gelir. Kurt ve kuş sevgiden başkasını bilmez olur.
    Sevgi,intisap sırrıdır.
    Ait olduğu kaynağı keşfettiğinde,kanatlanır,kanatlandırır.
    Kabına sığmaz olur. Dolar taşar,gizlenemez bir muhabbet coşkunluğu ile çevresini kuşatır.
    İnsanlığı sevmek, insan olmanın gereğidir.
    İnsanlığı bize bağışlayan ve bilinçli sevmeyi öğreten Rabbimize ne kadar şükretsek azdır.
    Çevremizde varlığını hissettiğimiz her şey, O’ndan eserdir diye seviyoruz. Ve yarattığı her şeyle dostluk kuruyoruz, kardeş oluyoruz…Canlı cansız bütün varlık dünyasıyla birleşip bütünleşiyoruz.
    Birlik dünyası, dirlik dünyasıdır.Yaratıcının birliği etrafında bir ve beraber olmuş varlığı tutan, dengeleyen, düzenleyen “sevgi”dir…
    İşte bu sevgiyi yaşamak, insanı mutlu, huzurlu ve iştiyaklı kılıyor. Yaşama sevinci bu sevgiyle kalplere doluşuyor.
    Bu sevgi, üzüntünün ilacı ve mutluluğun mayasıdır.


    Vehbi Vakkasoğlu




    ''Madem ben de bu vatanın evlâdıyım,bu vatanın saadetine hizmet etmek benim için farzdır.''

    Emirdağ Lahikası

    ...EN GÜZELİ SİNELERDE BİR YAD-I CEMİL OLARAK KALIP GİTMEK...


  2. #2
    Dost candansev - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Apr 2008
    Mesajlar
    27

    Standart

    Çünkü sevgi, fedakarlıktır.
    Sevgi, sevdiğinde fani olmaktır.
    Sevgi, sevdiğinin, "Hadi! Dediğinde, "nereye?" diye sormamaktır.


    RABBİM gerçek sevmeyi ve gerçek sevilmeyi nasip etsin inşallah...
    BEN EKMEKSİZ YAŞARIM FAKAT HÜRRİYETSİZ YAŞAYAMAM...
    B.S.N

  3. #3
    Ehil Üye Beste-i Rana - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Sep 2008
    Bulunduğu yer
    Doğanın Derinlikleri
    Mesajlar
    4.544

    Standart

    Sevgi söz değil özdür
    Sevgi kağıda yazılmaz,
    KALBE KAZINIR.
    Sevgi, ya var, ya da yoktur.
    Biraz var, biraz yok olmaz.
    Sevginin tam tarifi yapılamaz.

    Çünkü sevgi sadece akılla kavranmaz. Çünkü sevgi, kalpten kavranan ve yaşanan bir güzelliktir. Bu sebeple de, kalpsizlerin, merhametsizlerin ve maddecilerin sevgiden söz etmeye hakları yoktur.

    Çok güzel bir paylaşım Allah razı olsun...




    Hest-i Nist-Nümâ



    "Müslümanın müslümana gülümsemesi sadakadır" sırrıyla espri yapıyorum...


    Hepimiz Cennette Kavuşalım...


  4. #4
    Gayyur Eslem - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Oct 2007
    Mesajlar
    122

    Standart

    Sevgi bakıştır.
    Sevgi, selamdadır.
    Sevgi, tebessümdedir.
    Sevgi, hatır soruştadır.
    Sevgi, yardım ediştedir.
    Sevgi, bazan bir geçmiş olsunda, bazan da bir teselli tavsiyesindedir.
    Sevgi, pişirilen yemektedir.
    Sevgi, "Hoşgeldin" de, "Güle Güle" de, "Allaha ısmarladık" tadır.
    Yürekte gerçek sevgi gerçekten varsa, herşey sevgidir.



    Çok güzeldi Allah razı olsun...

  5. #5
    Ehil Üye Fehim - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Oct 2007
    Yaş
    57
    Mesajlar
    1.866

    Standart

    "Yüreği nasırlar bağlamış bir tarihe yaslanmak ne acı. Şehirlerin karanlık çehresini neden hiçbir icat aydınlatamıyor? Fabrikalar atıklarını ruhlarımıza mı akıtıyor yoksa? Tabiat, halifeliğini unutan insanın bir kral gibi davranarak çevreyi yağmalamasına ne kadar daha tahammül edecek? Aklın hareminde yiten nice genç ve güzel kızın acıklı hikayesi ulaşmadı mı insanlığa? Sevgiyi bir elektrik akımına indirgeyenler bugün nerede? Cevaplar sorulara karşı hiç bu kadar umursamaz bir tavır takınmışlar mıydı?
    Sevgi varlığın mayasıdır. Suret kadehleriyle onu içmeye çalışan hiçbir yürek, ona doya doya kanamadı. Sevgiyi görüntü aynasında temaşa etmeye yeltenen kem gözlerin nazarları sonunda yine kendilerine döndü. Şehirleri sevginin kılıcıyla fethetmeyen hiçbir medeniyete zaman vefa göstermedi. Kimi zaman sözlüklerden kovuldu sevgi, kimi zaman bilimin inşa ettiği şehirlerden sürüldü. Bazen aşağılandı, bazen yok sayıldı. Ondan bir tutamlık ilgiyi esirgeyenler de oldu, dalkavukluk yaparken onu arkadan hançerleyenler de. Sevginin cübbesine saklandı şehvet ve onu kalpazanlara ısmarladı. Öyle bir noktaya geldi ki insanlık, aşkı tahrip edilmiş bir tarih kadar sahte görmeye başladı. Mutahhari’nin deyişiyle Romeo ile Juliet’lerin, Leyla ile Mecnun’ların, Ferhat ile Şirin’lerin aşkları bugün yaşanmıyor artık. Bugün aşkın ölümünden bahsediyoruz. Nietzsche’nin boş sokaklara Tanrının ölümünü müjdelediği günden beri aşkın izine rastlayan olmamış. “Kadının Adı Yok” diyen Duygu Asena neden sonra zayiat listesine aşkın ismini de eklemeye ihtiyaç duymuştu ki? Aşkın ve iffetin sembolü olan kadının yok edildiği bir yerde sevginin var olabilmesine imkan var mıydı?
    Erich Fromm sevgiyi bir sanat olarak görürken, Leo Buscaglia modern sosyal bilimlerin sevgi sözcüğüne karşı duyduğu alerjinin sebebini anlamaya çalışıyordu. Camus’un yaklaşımıyla, Fransız devriminden sonra edebiyat akımları doğayı terk etmiş, sokaklarda pineklemeye başlamıştı. Sokaklarda ise dudaklarda tüten yalancı bir ihtilal şarkısından başka bir şey yoktu. Sevginin ve aşkın kimliği ve dili, ilkin akıl ve bilim, sonra adalet, en sonra da özgürlük adına inkâr edildi. Modern insan, Descartes’ın aklına sarılmış ve Pascal’ın kalbini giyotine göndermişti. Freud’un cinsellik nazariyesi baş tacı edilirken, medeniyetlerin kuruluşunu sevgiyle açıklamaya çalışan Schiller’in görüşleri zırvalık olarak algılanmıştı. Batıda yeşeren onlarca felsefe akımının tek ortak paydası vardı ve o da akılcılıktı. Rönesansla beraber, insanlığı kurtarmak için kendini feda eden ve insanlara kılıçlarının kanlarını sevgi denizinde yıkamayı salık veren İsa, Platon’un akademisine hapsedildi. Sokrat bizi çoktan aldatmıştı bile. Bacon’ın gösterdiği yeni hedefe, yürekler susuzluktan çatlamak üzere olan atlar gibi dörtnala koşmaya çoktan hazırdı: “Bilgi güçtür.”
    Nietzsche, kendisini aldatan sevgilisinin intikamını bütün bir felsefenin köklerini sevgisizlikle sulayarak alma yolunu seçmişti. Bu şartlar altında insanlık birkaç cılız çığlık duymadı değil, ama bu seslenişler yüreklere İsrafil’in surunu üflettirecek kadar güçlü değildi. Ne Halil Cibran’ın elçiliğe soyunarak insanlara sevgiyi tebliğ etmesi, ne de Herman Hesse’nin inanca ve sevgiye aklın yoluyla ulaşılamayacağı yönündeki çırpınışları durumu değiştirmeyecekti. İnsanlık kendine yabancılaşmış ve sevgiyi ötelerde aramaya koyulmuştu bir defa. Bilinçaltının karanlık dünyasında iz süren süvarilerin tüm emekleri ve zamanları bir serap uğruna heba olacak olsa bile artık yapacak fazla bir şey yoktu. Sevginin ulaşılması imkansız bir hayâl olup olmadığını vicdanlarına ancak bu uzun ve zorlu arayış fısıldayabilirdi. Sevginin ruhlarda gerçekleşen bir depremin enkazı altında sıkışıp kaldığını ve umutsuzca imdat feryatları savurduğunu acaba sağır vicdanların duyma şansı var mıydı?
    Vebâdan nasibini alan sadece sevgi değildi. Merhamet ve şefkat de hissizliğin oklarına hedef olmuştu. Nietzsche, ilerlemenin ve üstün insana ulaşmanın tek yolunun üstümüze ve başımıza bulaşmış tüm merhamet kırıntılarını süpürmekten geçtiği hususunda gayet emin görünüyordu. Bütün ütopyalarda adalet, şefkat ve merhametin yerine geçmişti. Oysa şefkat ve merhamet olmadan hangi adaletten bahsedilebilirdi ki? Eşitlik bayrağını bizatihi göndere yükselten şey şefkat ve merhametten başka neydi ki? Şefkati bir zaaf olarak gören odaklar ilk olarak kadının annelik duygusuna saldırdılar. Kadını bu şefkat hissiyle mücehhez kılan yaratılış hikmetini anlamaktan uzak bu akımlar, kadının lâtif ruhunu dehşetli bir ahlâk yoksulluğuna terk etmekten zerre kadar hayâ etmediler. Viktor Hugo, “Kadınlar zayıftır, anneler ise güçlü.” diyordu. Said Nursi, okuma yazma bilmeyen annesinden öğrendiklerini seksen bin filozofun ilmiyle değiştirmeye nedense yanaşmıyordu. Ancak Batıyı kapalı gözlerle takip eden ve diline ‘kadının özgürlüğü’ diye bir slogan dolayan bu sözde aydınları, annenin sadece çocuk değil tüm bir toplumu doğurduğunu nereden bilecekti? Oysa küçük bir çaba onlara kadının yüce Allah’ın Cemâl isimlerinin bir tecelligâhı olduğunu gösterebilir ve İslam’ın tarihe adadığı Hz. Meryem, Hz. Safiye, Hz. Hacer, Hz. Hatice, Hz. Fatıma, Hz. Zeynep, Hz. Rabia ve daha nice büyük kadının hikayelerini öğrenmelerine olanak hazırlayabilirdi. Ancak Gandi’nin dediği gibi, “İsteğin olmadığı yerde sevgi yoktur.”
    Sevgi, şefkat ve merhameti yansıtan bütün aynaları kırdık. Bizim için sadece gerçekler vardı ve bu gerçekleri modern bilimin rehberliğinde öğrenecektik. Merhameti kendimizden kopardığımız bir taviz gibi gördük. Şefkat elbisesini giymek bize sanki dağları andıran heybetimizden bir şeyler kaybettiriyordu. Gönlümüzü kaptırdığımız her şeyin bizi bir ihanetin çemberine sıkıştıracağını düşünmüştük. Bu dünya hayatında hiçbir yâre güvenilemeyeceğini biliyorduk ve yüreğimiz, her kıpırdayışında sevginin tohumlarını toprağından söküp atmaya her daim hazırdı. Mevlânâ: “Kainattan bir zerreyi çekip çıkarırsan, bütün kainat çöküverir.” diyordu. Bu koca kâinatı birbirine ayrılma kabul etmez bir şekilde bağlayan şey de neydi? Aslında bunu düşünmeye vaktimiz vardı, ama biz Einstein’ın belirttiği üzere düşünmekten korkuyorduk. Erich Fromm ‘Özgürlükten Kaçış’ı yazarken biz ‘sevgiden kaçış’ı tüm hücrelerimizle yaşıyorduk.
    Tarihinde ve kültüründe Mevlânâ’sı olan bir toplumun sevgiyi, şefkati ve merhameti unutması mümkün müdür? Sevgi, şefkat ve merhameti bilginin imbiğinde damıtamayan yüreklerin hatırlayacağı hiçbir şey yoktur. Mevlana, kuruntuların ve arzuların ağırlığından kurtulmuş bir insanı, batmayarak suyun üstünde kalan bir ölüye benzetiyordu. Bilgiyi bir yüke veya bir sandala dönüştürmek bize bağlı. Ne bilgisiz bir sevgi ne de sevgisiz bir bilgi bizi istikamet üzere tutmaya yetebilir. Einstein’ın beyni ile, Mevlana’nın yüreğini yan yana getirmeyi başaramayan bir medeniyet daha baştan kaybetmiştir. Hem Sokrat’ın aklına, hem Spartakus’un gücüne, hem Marx’ın eşitliğine, hem Emerson’un kendine güvenine, hem Bergson’un sezgisine, hem Siddarta’nın aydınlanmasına, hem İbn-i Sina’nın zekâsına, hem Gazâli’nin ilmine, hem Mevlânâ’nın aşkına, hem Konfüçyüs’ün faziletli toplumuna, hem de Hz. Ali’nin irfan dolu imanına ihtiyacımız var. Kısacası, dostlar, bizim derdimizden ancak Hz. Muhammed Mustafa (SAV) anlar. “Merhamet etmeyene merhamet edilmez.” diye buyurmuştu yüce peygamber. “Siz yerdekilere merhamet ediniz ki, göktekiler de size merhamet göstersin.” ifadesi onun başka bir hikmetli sözüydü. Kendisini Taif’te taşlayan gürûh için Allah’tan sadece bağışlama dilemişti tarihin en soylu ruhu. Mekke’yi ele geçirdiğinde kendisine onca ezâ ve cefâ veren ve onu doğup büyüdüğü şehri terke zorlayan Mekkelilere sormuştu. “Bugün size nasıl muamele etmemi bekliyorsunuz?” Hepsi bir ağızdan cevaplamıştı, “Sen soylu bir ailenin soylu bir oğlusun.” Bunun üzerine o, “Gidebilirsiniz. Bugün sizin için hiçbir kınama olmayacak, Allah sizi bağışlasın. O bağışlayıcıların en merhametlisidir.” diye buyurmuştu. Hz. Muhammed bir sevgi, şefkat ve merhamet peygamberiydi. Bazen mescitte, arka saflarda bir çocuğun ağladığını duyması üzerine, bir annenin çocuğu için endişeleneceğini düşünerek, kıldırdığı namazı kısaltırdı. Çocuklara karşı özel bir sevgisi vardı. Bir defasında torunları Hasan ve Hüseyin’i kucağında severken, onu gören Akra ibn Habis’in “Benim on çocuğum var ama şu ana kadar onlardan hiçbirisini öpmedim.” demesi üzerine ona şöyle çıkışmıştı, “Eğer Allah yüreğinden merhamet duygusunu söküp çıkarmışsa ben ne yapabilirim ki?”
    Kadınlara ve çocuklara en küçük bir sevgi ve şefkatli bir yaklaşımın esirgendiği bedevi bir toplumda, o bir sevgi ve merhamet meltemi olarak gönüllere esiyordu. Eşlerine hayatında bir defa bile en hafif bir şekilde vurmamış olan bu sevgi ve merhamet peygamberinden tarihin öğreneceği çok şey var. O eşlerin birbirlerine gösterdiği sevgiyi bir çeşit rızık olarak görürdü. “Hatice’nin sevgisi benim rızkımdır.” derdi. “Aranızda en hayırlınız eşine karşı iyi davrananınızdır.” diyerek arkadaşlarını daima hanımlarına karşı nâzik davranmaları konusunda uyarırdı. Onun gözünde erdemli bir kadın dünya ve içindekilerden daha hayırlıydı.
    Hz. Muhammed’in şefkati sadece insanları değil bütün bir kâinatı kucaklamaya yetecek kadar engindi. Bir defasında önceki bazı peygamberlerin bir karınca yuvasını ateşe verdikleri için Allah tarafından çok sert bir şekilde ikaz edildiklerini anlatmıştı. Bir gün, bir adamın bıçağını, keseceği koyunun önünde bilediğini görmüş ve ona kızarak, “Bu zavallı hayvanı kaç defa öldürmek istiyorsun?” diye sormuştu. Yine ondan, kötü yola düşmüş bir kadının susuzluktan ölmek üzere olan bir köpeğe su verdiği için sonunda cennete gittiğini öğreniyoruz.
    Sevgisizlik ve katılıktan kıvranan çağımızın gerçek muhabbet fedâilerine ihtiyacı var. Birileri kalkıp insanlığın vicdanına tarihin dudaklarında pörsümüş olan bu şarkıyı yeniden çalmalı. Nietzsche’nin gözyaşlarını silmek, Sartre ve Camus’un karamsar ruhlarına ümit aşılamak, Marx’a hayatta ekmekten daha önemli şeyler olduğunu da anımsatmak, William James’in pragmatizmine ahlak aşılamak, Freud’a sevginin şehvetten çok daha büyük olduğunu anlatmak, Makyavel’e başarı için başvurulan nice yolların bağışlanamaz olduğunu öğretmek, ve Thomas More’u daldığı ütopya hülyasından uyandırmak gerek. İnsanı tek boyutlu felsefelerin kıskacından kurtararak, onu Hz. Muhammed’in mektebinde yetişen çok boyutlu, kâmil insanlarla hemhâl kılmak lazım. Mevlânâ’nın engin hoşgörüsünü, Arâbi’nin okyanus derinliğindeki kalbini, Yunus’un insan anlayışını, Ibni Sinâ’nın varlığı okuyuş biçimini, Gazâli’nin imanını, Molla Sadra’nın aşkın hikmetini, Ebu Zer’in adaletçi vicdanını, Hz. Ali’nin devrimci zühdünü, tarihin kucağından alıp bugüne taşımak lazım. Sevgi, şefkat ve merhametin varlığın her zerresini kuşattığına inanan ve hakikatin kendi ruhlarının derinliklerinde gizlenmekte olduğunu bilen kimseler için bu hiç de zor değil. Bunun için uzun ve zorlu bir tarih yolculuğuna çıkmak gerekmiyor, hikmet bize sadece bir kitap uzaklığında.Yeter ki biz kendi benliğimizi perde perde kitaba ve hikmete açalım. Hayret! İşte bu gerçek rahmet, değil mi?"

  6. #6
    Pürheves kestane - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Dec 2008
    Mesajlar
    155

    Standart

    Sevgi,ruhun dilidir. O konuşmaya başladı mı,öteki diller susar. Konuşsalar da ,sesler,sözleri duyulmaz olur.
    .....................................

    ... Bugün, bir yemyeşil vadi, yarın bir kıpkızıl gülşen,

    gezersin, hanumanın şen, için şen, kainatın şen.

    hazansız bir bahar isterse, şayet ruh-u serbazın, ufuklar, bu'd-u mutlaklar bütün mahkum-u

    pervazın.

    mehmet akif ersoy

+ Konu Cevaplama Paneli

Konu Bilgileri

Users Browsing this Thread

Şu an 1 kullanıcı var. (0 üye ve 1 konuk)

     

Benzer Konular

  1. Sevgi Ne mi?
    By yakaza in forum Şiirler
    Cevaplar: 1
    Son Mesaj: 19.01.10, 12:43
  2. Sevgi
    By Beste-i Rana in forum Edebiyat
    Cevaplar: 8
    Son Mesaj: 18.01.09, 15:14
  3. Sevgi...
    By Garip_Maznun in forum İslami Nitelikli Yazılar
    Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 13.01.09, 21:53
  4. Sevgi
    By melekseker in forum Serbest Kürsü
    Cevaplar: 20
    Son Mesaj: 15.04.08, 22:24
  5. Sevgi
    By eylul in forum Kıssadan Hisseler, İbretli Öyküler
    Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 29.07.06, 09:39

Bu Konudaki Etiketler

Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Var
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
Google Grupları
RisaleForum grubuna abone ol
E-posta:
Bu grubu ziyaret et

Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.6.0